ကၽြႏု္ပ္…..။
ကၽြႏု္ပ္လူ႕ေလာကထဲသို ့ေရာက္ရွိခဲ့သည္မွာအေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ေလၿပီ..။
အခ်စ္…..။
အခ်စ္ဆိုေရာ အရာနွင့္ မၾကာခဏ ခလုပ္တိုက္ခဲ့ဖူးပါ၏..။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဂၽြန္လ ၁၀ ရက္ေန ့ညေန ၆ နာရီ ၁၈ မိနစ္ခန္ ့။
ဆူးေတြအျပည့္ခင္းထားေသာလမ္းဟုထင္မိပါသည္..မွဳန္ျပျပ
အလင္းတစ္ခုက ထိုလမ္းမေပၚမွာ ခပ္ေရးေရး ထင္ရွားေစလို ့
ဒါဏ္ရာမ်ားႏွင့္လူသားတစ္ေယာက္ ယိုင္နဲ ့နဲ ့အေတြးေတြခ်ီ
ေပြ ့ရင္းနဲ ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အားအင္ေတြ ကုန္ဆံုးေနသလို လို
အဆိပ္ျပင္းတဲ့ဆူး ခၽြန္ထက္လွတဲ့ ခလုပ္ေတြရဲ့ဒဏ္ မာယာ
ေတြနဲ ့ျပည့္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြရ့ဲေအာက္မွာ အလူးအလဲနဲ ့
အတၱေတြနဲ ့ျပည့္ေနတဲ့သူတို ့ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမီးအိမ္အတြက္ နွလံုး
သားနဲ ့မီးညိွေပးခ့ဲတယ္ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ခံစားခ်က္ေတြရဲ့
မနက္ျဖန္ဆိုတာ သူတို ့အေတြးထဲမွာ ရွိမေနခဲ့တာအေသခ်ာပဲ။
မွားယြင္းမွဳေတြနဲ ့အသားက်ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ႏွလံုးသားကေတာ့
မလွမပနဲ ့ေပါ့ သတ္ပံုအလြဲ၊သဒၵါအကြဲနဲ ့အခ်စ္ကို ထုဆစ္ခဲ့
မိတယ္ သာမန္ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ဘယ္ဘက္ရင္
အံုကေတာ့ အသက္ငင္ေနတံုးေပါ့ ….
ႏွင္းမည္းမည္းေတြက်တဲ့ည က မေကာင္းဆိုးရြားထက္ေတာ့
သာမွာေပါ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ပထမေျခလွမ္း ….
ငါ့ရ့ဲေျခလွမ္းမွာအေရာင္ေတြေတာက္လို ့ပါလား…………..
အယူဆေတြ အထပ္ထပ္ခ်ိဳးဖ်က္ ရိုးသားျခင္းေတြ အတိအ
လင္း၀တ္ဆင္လို ့ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္း မညိဳးႏြမ္းပါဘူး..ေဖာက္
ေဖာက္ၾကည့္စရာ ေနာင္တေတြမ်ားလြန္းေတာ့လဲ ယံုၾကည္
ခ်က္ေတြကေတာ့ ဖရိုဖရဲနဲ ့ေပါ့ ဦးေႏွာက္နဲ ့ႏွလံုးသားကလဲ
ထပ္တူမက်ႏိုင္ေတာ့ ေတြေ၀ျခင္းေတြနဲ ့ရူးသြပ္မွဳေတြ ဆိုတဲ့
အစြန္ႏွစ္ဘက္မွာ လွ်စ္လွဴရွဳရင္း ေရွ့ဆက္ခဲ့တယ္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ျဖတ္သန္းစီးေမ်ာခဲ့တဲ့ အျဖဴေရာင္ေန ့ရက္ေတြကိုလြမ္းဆြတ္
ရင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အပစ္မကင္းမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့
ရနံ ့ဟာသင္းရဲ့လား အနံ ့ကင္းတဲ့စကားလံုးေတြခင္းက်င္းျပ
သဖို ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ရိုးသားမွဳဟာလံုေလာက္ရဲ့လား ရာသီအကူး
ေျပာင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေသဆံုးတိုင္း ကၽြန္ေတာ္အျပံဳး
ေတြခဏခဏေပ်ာက္ဆံုးတာ ဘယ္သူ ့ကိုမွ ေျပာမျပျဖစ္ဘူး။
သူတို ့ရဲ့စုတ္ခ်က္ေတြ သိပ္ပ်င္းလြန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ပန္းခ်ိီ
ကားနာက်င္ေနပါၿပီ ငါ့မ်က္လံုးေတြေ၀၀ါးလို ့ငါ့နွလံုးသားေတြ
လဲေျခာက္ျခားကုန္ပါၿပီ ဥပေဒမဲ့အလြမ္းေတြေယာင္ကိုင္းလို ့
အလြမ္းကဗ်ာေတြလဲ တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ စပ္လို ့နွလံုးသားက
အနီးမွဳန္ေနေတာ့ ကာရံေတြလဲ လြဲကုန္ပါၿပီ။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက
အလြမ္းကဗ်ာေတြ မေရးခဲ့ပါဘူး။ သူ ့ကိုလဲငါသိဖို ့မလိုပါဘူး။
ငါ့ေနာက္ေက်ာက ဒါဏ္ရာ ဗလပြကေတာ့ အတၱဆူးေတြ
ေၾကာင့္ျဖစ္မွာပါ ငါ့ရဲ့ရင္ဘတ္ထဲက ရွဳပ္ပြေနတဲ့ စကားလံုးေတြ
ကိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္ႏိုင္ဖို ့ေထာက္စဖို ့အဘိဓၶါန္စာအုပ္ႀကီးကလဲ
ကူညီႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခရီးပန္းလာတ့ဲ ရင္ဘတ္ေအာင့္
ေ၀ဒနာကေတာ့ လက္၀ဲဘက္ ရင္အံုမွာ မင္းမူဆဲပဲ………
ကဲ ငါေရွ႕ဆက္ရအံုးမွာပါလား
ေအာ္.. တစ္ေယာက္ထဲရန္ျဖစ္ရတာနဲ ့ေန၀င္သြားတာေတာင္
မသိလိုက္ဘူး..ၾကယ္ေတြလင္း လက္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ႀကီး
ကိုအားနာလိုက္တာ…….
ေဟာ….
ဟိုေရွ႕မွာ မီးအိမ္ေလး မထိန္တထိန္နဲ ့အိမ္ေလးတစ္လံုး ငါသြား
ရင္ေကာင္းမလား ေျပေလွ်ာ့ေနတဲ့ခံနိဳင္ရည္ေတြကို သံပတ္
ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္းေတြစလိုက္တယ္……………..
ဖြင့္ထားတဲ့အိမ္ တံခါးရဲ့ အေပါက္၀မွာ ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုပါတယ္
ဆိုတဲ့စာတန္း ခ်ိတ္ဆြဲမထားေပမဲ့ ေႏြးေထြးမွဳ အေငြ ့အသက္ကို
စတင္ခံစား လိုက္ရတယ္ ၀င္ခြင့္ျပဳပါ မေတာင္းဆိုခဲေပမဲ့ ရိုးသား
တဲ့အျပံဳးတပြင့္က ေအးခ်မ္းေစခဲ့တယ္ စိတ္ဓါတ္ေတြအဆိပ္တက္
ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခံစားခ်က္ေတြ နဴးညံ့ေစခဲ့တယ္။
ေရႊ၀ါေရာင္ ကႀကိဳးကြက္ေတြနဲ ့လင္းလက္ေနတဲ့ မနက္ခင္း
နိဳးထခ်ိန္တိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။
ေန၀င္သြားတဲ့ ညေနခင္းတိုင္းဟာလဲ သာယာေစခဲ့တယ္ ။
ေန ့စြဲတိုင္းဟာ အျမဲလိုလိုေျပာင္းလဲေနေပမဲ့ တိုက္ခတ္ေနတဲ့
ေလေျပေတြထဲမွာ အနံ ့ကင္းစင္တဲ့ရသတစ္ခု ခံစားမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ သူ ရင္ဘတ္ေလးထဲက နွလံုးသားအိမ္
ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ အခြန္မေကာက္ဘူး၊
မီးပြိဳင့္မေဆာက္ဘူး၊ ဗီဇာမလိုဘူး၊ သံေယာဇဥ္ အေႏြးေမတၱာ
ေတြနဲ ့ျပည့္ေနတဲ့ ဒီရင္ခြင္ ဒီေလာက္ခမ္းနားေနလိမ့္မယ္လို ့
မထင္ခဲ့မိဘူး။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္……..မ
